Diamond Painting

.

Op het moment ben ik mee aan het doen met een nieuwe trend op  hobbygebied. Diamond Painting. De kleuren gebaseerd op de dmc kleuren van het borduren. Je plaatst kleine steentjes op een voorbeplakt patroon.
De eerste is een roos die al ingelijst aan de muur hangt. Mocht je het idee krijgen om dit ook te doen, adviseer ik je om het op een Nederlandse site te bestellen. Ik hoor veel klachten over Aliexpres en andere buitenlandse pagina's. De leveringen duren lang. De steentjes kloppen vaak niet. En heus er zullen best goede leveranciers tussen zitten. Maar in Nederland dan bestel je het de ene dag en de volgende dag is het in huis. Mocht je wat steentjes missen na controle dan kun je gelijk melding maken en heb je het de volgende dag in huis.

De tweede is en groter en met meer kleuren. Het geeft een heel mooi resultaat en het is bij tijden monniken werk. Helemaal als je met de kleur zwart werkt. Zoals je op de foto ziet gaat het om hele kleine steentjes die je op moet plakken. Als je de painting binnen krijgt moet je eerst alle steentjes controleren en in doosjes doen op nummer van je patroon en kleur. Leuk als de kleuren door elkaar komen als het doosje een keertje valt. Geloof me dat gebeurd nog wel eens de eerste keren. Ik doe het veel overdag. 's Avonds gebruik ik licht onder mijn canvasdoek en er staat nog een lamp op de tafel die ik gebruik. Ik draag een bril en gebruik een vergrootglas. Jaja je moet wat als je ouder wordt. Hilarisch eigenlijk.Maar het houdt me niet tegen om datgene te doen wat ik leuk vind.











Al met al is het ontzettend leuk om te doen. Het kleuren met stiften/ potloden is nog steeds een heerlijk tijdverdrijf wat ik ondertussen ook nog doe. Het kan me niet priegelig genoeg wezen.

Vriendelijke groet  en veel hobbyplezier
Carla

Gaswinning in Groningen.

Ik hoop dat heel Nederland beseft dat zij gebruik maken van de gaswinning in Groningen. Ik hoop dat iedereen dan ook beseft dat wij Groningers graag weer rustig willen slapen. Er zijn hele plaatsen aan het verdwijnen door de onveiligheid van de woningen. Mensen worden geïntimideerd door het starre beleid van de NAM. Ze steken liever het geld in hun eigen zakken dan dat ze soms kleine en luttele schades moeten vergoeden. Laten mensen jaren in hun sop gaar koken hoe verder te handelen met hun beschadigde woningen. Mensen raken in psychische nood omdat door dit alles. Teken de petitie zodat er in ieder geval meer aandacht komt voor Groningen en de aardbevingen. Denk aan ons als je vanavond je eten kookt op je gasfornuis en vraag je dan af of Groningen werkelijk zo onbelangrijk is.  KLIK OP DEZE LINK OM TE TEKENEN  

Wees er op attent dat je via je eigen mail je handtekening moet bevestigen . Hartelijk dank.

Tijd geleden niet?

Het is al weer een tijd geleden dat ik hier geblogd heb. Intussen blog ik voor een andere pagina. 'Hoe gehandicapten denken'. Erg leuk om te doen. Het leven met een autistische dochter maakt dat je genoeg te schrijven hebt als er iets heftigs of leuks gebeurt.

Natuurlijk zijn onze andere kinderen en kleinkinderen ook erg belangrijk. Dat is dus waar onze tijd in gezeten heeft. De hectische toestanden zijn  nog niet helemaal voorbij, maar het wordt wat rustiger. Ik hoopte deze week op een rustige week. Dat is voor de maandag in ieder geval gelukt. De rest van de week was gevuld met leuke en minder leuke dingen.

Heel positief is dat het er op gaat lijken dat ik langzamerhand mijn hobby's weer op kan pakken. Zoals het breien en haken, maar ook nieuwe dingen die ik leuk vindt uit proberen. Mijn linkerhand is inmiddels vrij van eczeem en mijn rechterhand heeft nog wat tijd nodig.

Kleuren voor volwassenen doe ik veel op het moment, dat is het enige wat een beetje wil lukken. Het lukt niet altijd even perfect, maar ik heb wel die afleiding nodig rondom alle hectiek die hier soms heerst. Heerlijk om te doen en heel af en toe brei en haak ik weer. Het borduren staat me toch nog een beetje tegen ivm de draden die langs mijn eczeem kunnen gaan. Het idee geeft mij al kippenvel. Zodra ik weer volop kan hobbyen, zal hier ook weer meer te zien zijn. Ik ben op de goede weg.

Vreemd, raar, hoe je het ook noemen mag en misschien is het ook wel normaal. (dit is de langste titel voor een blog)

Kijk ik kan me heel goed voorstellen dat je op een bepaald soort muziek helemaal los kan gaan en dat je het geweldig vindt. Ik heb dat ook. De persoon die de muziek maakt, ken ik niet. Ik kan alleen maar af gaan op de flarden die je hoort en ziet op tv. Tegenwoordig zijn het eigenlijk geen flarden meer, je krijgt een grote inkijk op iemands leven. Maar ik ben er van overtuigd dat de echt diepe details niet bij ons terecht komen. En terecht ook. Dus ken je die persoon? Is het genoeg om er ook verdriet van te hebben als de persoon komt te overlijden? Zoals familie en vrienden van de persoon? Waarom huil je als fan? Omdat je hem/haar kent? Of huil je omdat hij./ zij geen muziek meer gaat maken?

Dit jaar zijn er best veel (goede) artiesten overleden. Voor de directe omgeving ontzettend triest natuurlijk. En als je wat met de muziek hebt, zal het best ook een flinke schrik zijn. Maar je kent vaak niet meer dan de muziek van die persoon. Verdrietig is het dan wel dat er niets nieuws meer van zijn of haar hand komt, maar ze laten een aardig portie goede liedjes achter. Waar je ten volle van genieten kan.

Kijk ik hier nou zo nuchter tegen aan als ik zie dat mensen die de artiest nauwelijks kennen, helemaal los gaan van verdriet als hij/ zij overlijdt? Waar zit dat in? Kennen ze die persoon zo goed? Ik heb het altijd raar gevonden. Nou moet ik ook wel zeggen dat ik niet zo gauw jank. Dat is bij mij ergens kapot is gegaan in mijn jeugd. Je verdriet verbergen omdat een ander ook verdriet heeft. Natuurlijk huil ik wel. Maar anders, ik huil met mijn hart en heel af en toe komt er flink wat uit als ik een flinke portie verdriet achter elkaar krijg.

Ik kan wel janken als vrienden of familie ontzettend veel verdriet ergens over hebben. Dat doet me dan wel weer wat. Natuurlijk als je kind of vriend of vriendin ergens verdriet over heeft daar kan je je beter wat bij voorstellen en dat doet me dan ook wel wat. Ik kan dan ook wel een traantje weg pinken. Ik geloof dat ik op dat gebied best wel een gezond verstand heb.

Mocht een artiest overlijden, dan plaats ik altijd even een mooi nummer van hem/haar op mijn facebook pagina. Ik kijk op mijn tijdlijn en schud af en toe mijn hoofd om het geen mensen er plaatsen. Net alsof ze naaste familie zijn. Ieder zijn /haar ding natuurlijk. Het mag van mij. Maar ik blijf het raar vinden. Stukjes humor ervoer kom ik ook geregeld tegen en dan denk ik, dat is ook wel iets waar ik me in vinden kan. Dat komt natuurlijk omdat ik vaak de trieste dingen zelf ook met een vlaag humor bedek.

Ik geloof dat ik door dit blog een beetje verder ben in mijn zoektocht waarom ik het raar en soms vreemd vindt. Het ligt gewoon bij mezelf. Ja dat is het en eigenlijk wist ik dat ook wel geloof ik. Goed nog even een filmpje van iemand die grote toekomst zou hebben en veel te vroeg overleden is.

Aan alle negativelingen.

Het is op het moment erg zwart wit in Nederland. Je bent er voor dat er vluchtelingen zijn of je bent er tegen. Het gezeik over zwarte piet en de kerst wordt weer door volwassenen gevoerd. Ik vind het net kleine kinderen daarin. Een groep maakt zich nu al druk over het feit dat kerst door veel scholen en instanties niet meer kerst genoemd wordt. So what? Dan noem je het zelf toch gewoon nog kerst. Kun je je niet voorstellen met zoveel culturen dat het misschien een winterfeest genoemd wordt, maar dat er wel een kerstboom staat en een heerlijk kerstdiner geserveerd wordt? Ik wel. Omdat het zo is.

Wat wil je met zoveel culturen door elkaar. Waarom doen we het niet gewoon samen. Zeker er komen 'vluchtelingen' mee die het niet zijn en andere ideeën hebben.De journalistiek doet er nog een duitje bovenop. En maken van een mug een olifant.  Die blonde verfspuit die volop aandacht krijgt en de meest misselijkmakende tweets rondspuit.

Hoe je het ook wendt of keert , ook mensen die ooit vluchteling waren, vieren met ons sinterklaasfeest. Met een zwarte piet er bij. Nu de kerst weer aankomt hoor en zie je weer allemaal negatieve geluiden. Ze zetten er niet bij dat ook mensen die uit twee culturen komen en getrouwd zijn, heel goed met elkaar feest vieren. Een moslim en een christen, die als stel elkaar in hun waarde laten en alle feesten vieren die er in hun geloof en levenswijze passen.

Ik weet het er zitten rotte appels bij, maar zijn die ook niet gewoon onder de Nederlanders (en alle andere westerlingen) te vinden? Ja dus..... Ik vind ook dat je zeker mensen met een ander doel als vluchteling terug moet sturen.  Dus daar ben ik hard in. Het is nu eenmaal een probleem binnen Europa omdat de problematiek er rondom ons boven het hoofd groeit.

 Ga gewoon naar een kerstmarkt. Laat zien dat je niet bang bent en laat zien dat je samen kunt leven met iedereen. Binnen ieder geloof heb je excessen. Die moet je aanpakken. Niet een vluchteling die onze hulp nodig heeft. Kijk eens verder dan een krantenbericht en een nieuwsuitzending. Deze laatste twee groepen maken het nieuws smaakmakender dan het werkelijk is. Denk eens na en lees eens verder dan alleen dat ene berichtje over de zwarte piet discussie en het kerstfeest.

En ben ik bang voor de toekomst? JA! Maar dat zien we dan wel weer. Ik ga nu eerst genieten van alles en ik ga gewoon overal heen. Ik denk het volgende (en dat doe ik niet alleen rond de kerst.), doe eens iets voor een ander. Het maakt de ander dankbaar en ook gewillig om iets voor iemand anders of voor jouw te doen. Het verspreidt zich als een inktvlek. In plaats van op anderen af te geven op een negatieve manier of op hun geloof, zou je ook iets goeds kunnen doen en je eens in die persoon kunnen verdiepen. En nee het maakt niet uit waar deze persoon vandaan komt.

Inkopen, opslaan en opmaken.

Ik kom uit een groot gezin. Boodschappen doen voor dat grote gezin hebben we vaak moeten doen voor onze ouders. Het lijkt haast of ik het niet verleerd ben. Pas geleden keek ik in mijn kelder en ben ik eerst maar eens aan het opruimen gegaan. Goed op de artikelen gekeken voor de datum. Alles wat over datum was, weggegooid. Het scheelde een heleboel en ik heb weer ruimte.

Door eczeem aan mijn handen, werd dit een jaartje later dan gepland.  Ik lijk nog steeds in te kopen voor een gezin van vijf personen, plus eventuele extra's. Manlief en ik denken allebei zo. Maar ik moet zeggen dat de boodschappen het laatste jaar door mij gedaan worden. Dus mijn verantwoordelijkheid. Natuurlijk komen de kinderen nog geregeld langs, ook onverwachts, dus je houdt er altijd wel wat rekening mee. Het staat ook zo lullig als ze langs komen en je hebt niets in huis.

Ik weet nog toen ik net getrouwd was. Ik maakte 1 krop sla klaar met slasaus voor `13 personen. Maar je gooide ook niet een hele krop sla weg. De slasaus was wel lekker dus eten maar. Ik mocht graag eten koken toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde en dat was voor een flink aantal personen. Drie kroppen sla was normaal om die klaar te maken. Inclusief de slasaus uiteraard. Aardappelen en vlees er bij en we hadden weer een maaltijd. Vaak maakten we er ook nog komkommers bij.

Ook met pannenkoeken. Schoonmoeders kon heerlijke aardappelpannenkoeken bakken. Met het recept ben ik natuurlijk ook aan de haal gegaan en maakte voor een heel weeshuis klaar en we hebben bijna een week pannenkoeken zitten eten. Was niet zo'n straf hoor. Het was heerlijk en je kon er ook best van alles bij doen.

Toen onze kinderen het huis uit gingen, was het natuurlijk vreselijk wennen. Ik hield mezelf altijd voor dat het scheelde in de boodschappen, het verbruik van gas water en elektriciteit. Minder was, minder afwas, minder rommel wat rondslingerde. Bij dat laatste kwam je dan vaak tot de ontdekking, toen we met ons tweetjes overbleven, dat we ook flink rommel konden maken. De perfecte leerschool voor onze kinderen dus.....

Maar de boodschappen doen dat blijft. Het is in de loop van de tijd wel minder geworden. Maar toch blijft het moeilijk. Onze (klein) kinderen komen ook wel eens en dan wil je bakken, braden, knutselen, knuffelen en tv kijken, lezen, eten, drinken. Dus ja dan ken je het wel. Je haalt wat extra's in huis. En zodoende heb je toch altijd meer in huis dan je denkt.

Ik hoop het ooit nog eens te leren. Maar één voordeel heb ik wel, als er eens iemand langs komt, er is altijd wel wat in huis. 

Rust? Wat is dat?

Het was en is een gekkenhuis bij ons. Zal wel nooit over gaan. Ik hoor het ook veel om me heen. Het gaat nooit over. Kinderen en kleinkinderen zijn een gift waar ik nog alle dagen dankbaar voor ben, maar dat komt natuurlijk altijd met de nodige (meer) ups, dan downs. Nou moet ik wel zeggen dat de downs dan vaak heftig zijn, om er daarna weer veel positieve dingen uit te halen. Daarna besef ik dat het leven helemaal niet verkeerd is. Dat laatste wist ik eigenlijk al langer. Iedere keer bij de downs, kijk ik daar naar uit. Inclusief rijkere ervaringen en ervaar ik weer een goede degelijke zege op mezelf. Ik trek mijn conclusies, stel mijn prioriteiten bij en ga daar mee verder.

Tijdens het regelen van ons 40 jarig huwelijk ben ik een hoop wijzer geworden en ik moet zeggen dat ik een ontiegelijk engelen geduld heb gehad over die 40 jaar. We hebben er een mooi feest van gemaakt en beseft dat de mensen die bij ons feest aanwezig waren, ons heel dierbaar zijn. Daarbij zal ik de rest wat in mijn gedachten rondwaart maar niet aan dit blog toe vertrouwen. Het heeft mij wakker geschud. En de klap kwam hard aan. Na verloop van maanden voel ik me weer wat rustiger op dat gebied en leef zoals ik wil.

Ondanks dat, ga ik altijd wel door met de nodige leuke dingen natuurlijk anders ga je er helemaal aan onder door en daar heb ik geen zin in. Nu was het maar voor de helft (ahum)  Reageer op tijd op mijn gevoel als dat niet goed is en zorg goed voor mezelf om daarna goed voor een ander te kunnen zorgen.

December is er weer en ik houd van deze maand. Vanaf eind november houd ik me bezig met de kerst. De boom, versieringen, de maaltijden, het licht. De kerstkaarten vind ik tegenwoordig bijzaak. Het besef dat je dik 60 kaarten stuurt (en dat alles bij elkaar je handen vol geld kost) en dat meer als de helft niets terugstuurt, heeft een knopje omgedraaid. Ik wacht af. Normaal had ik rond deze tijd toch zeker al een kaart of 20 er staan, doordat ik dat niet meer doe, begin december de kaarten versturen, is het aantal nu 3. Dat zegt genoeg denk ik. Dat laat ook een beetje zien hoe ik er nu in sta. Heel anders dus...... Maar ieder kaartje wat ik krijg wordt met liefde ontvangen en krijgt een mooi plaatsje. En natuurlijk vergeet ik niet de berichten die ik al ontvangen via sociale media, die voor mij net zo belangrijk zijn.

Ondertussen blijf ik druk en maak ik er wat moois van. Al doende word ik dus ouder en wijzer en pas ik de goede raad die ik een ander altijd gaf en geef nu zelf ook eens toe op mezelf. Soms voelt het goed en soms niet maar moet het even wennen. Maar dat mag!
Ik wens iedereen een heel mooi kerstfeest toe en een heel gelukkig, mooi en gezond nieuwjaar.