crochet between the lines en nog meer

Haken gaat me aardig snel af moet ik zeggen. Na de crochet between the lines sjaal is mijn ponchoo klaar, en ben ik  nu met alle resten van de dekens die ik gemaakt had en bovengenoemd items de resten aan het weg werken. Sinds het voorjaar ben ik druk bezig met van alles te maken. Omslagdoeken, dekens, sjaals, kussens. Nu ben ik weer met een granny deken bezig. De restjes wegwerken  he? Veel hobbyplezier. De rest laat ik zien in foto's.

Crochet between the lines shawl.

Goedemorgen. Wat een mooi weertje he? Echt zo'n weertje om je rustig te houden en lekker te hobbyen. Heerlijk met een stukje katoen of acryl of een combinatie ervan aan het werk. Dat doe ik dus. Een hele mooie shawl aan het maken. The Crochet Between the Lines Shawl van Scheepjes. Met Whirl (2 bollen ) van Scheepjes en dat geeft toch een leuk effect. Ik ben nog lang niet klaar maar ik wil het jullie zeker niet weerhouden om even te laten zien. 

 Zoals jullie zien heb ik de bollen even handmatig opgerold tot een mooie bol. Van binnen en van buiten beginnen, de meningen zijn er over verdeeld maar op een bepaald punt knoopt het hier en daar toch wat, dus dat ben ik zo voor.

Dit is dus mijn patroon. Hele andere kleuren

Het kleureffect is zo al aardig te zien. Een  heel andere kleur als op het patroon staat. Lekkere frisse kleuren.

 Voor mij zal het ook een verrassing zijn hoe het uit gaat pakken. De laatste kleuren zijn bruin en roze. 




Veel hobby plezier
Groeten Carla

Het wiebelende staart syndroom.

We hebben in de loop van ons huwelijk al aardig wat ervaring opgedaan met het ras labrador. Voor Leika hadden we al 2 blonde labradors. Allebei schatten en de nodige avonturen mee beleefd. Buffy en Beau hadden op het laatst verschillende kwalen waaronder een rugkwaal. Ze kregen er pijnstillers voor en hebben nog de nodige jaren vrolijk rond gehobbeld. Buffy kreeg het rond haar 9e a 10e jaar en Beau had het rond zijn 7e a 8e jaar. Uiteindelijk  zijn ze beiden overleden rond de 13,5 jaar. 

Begin juni hebben we een flinke wandeling met haar gemaakt bij het Boomkroonpad en dat was een beetje te veel van het goede voor haar. Toen we weer bij het buitencentrum aankwamen ging ze liggen en kwam ze niet meer overeind. Heel erg schrikken. We dachten dat het misschien aan de warmte lag, maar het was 18 graden. De afstand was ook maar 5 kilometer. Uiteindelijk ging ze na de nodige rust en voldoende water en afkoeling, want we dachten dat het daar mee te maken had, weer richting de auto en naar huis. De daarop volgende dagen hielden we haar goed in de gaten en ze knapte weer op. 

Ze was vrolijk, dol,driest, zoals een labrador eigen is. Het enige wat ons opviel was dat ze ontzettend traag liep. Soms ging het wat beter, maar vaak bleef ze achter. Vreemd. Uiteindelijk toch maar eens naar de dierenarts. Ze is net 5,5 jaar oud, dus even laten controleren. Had ze toch wat overgehouden aan die wandeling? Was de klap die ze kreeg toch te veel geweest? 

Laat dat nou mee vallen, ze heeft last van het wiebelende staart syndroom. Ruggewerveltje in de buurt van de staart is gevoelig. Ik riep gelijk labradorkwaaltje zeker!! Buffy en Beau hadden dat ook. Leika is er alleen wat vroeger bij. Met  een half tabletje loopt ze weer lekker met me mee. We zien wel hoe het loopt.

Een gezllig kerstfeest en een heel mooi nieuwjaar.

En weer is er een jaar verstreken. Kijk ik achteruit? Ja!! Er is een hoop gebeurd waardoor het bloggen wat op de achtergrond raakte. Voor mij is reallife altijd nog belangrijker. Ook omdat ik blog over autisme op een andere site. Dan heb je niet altijd zin om gewoon een blog te schrijven. 

Zoals altijd is een gezin waarin autisme aanwezig is, hectisch. Niet dat dat erg is, maar ieder uur of een dag of een week of maand kan leerzaam zijn ongeacht of de gebeurtenis positief of negatief is. Ik trek daar altijd weer iets positiefs uit. En ik kijk weer vooruit. Alhoewel ik ook wel eens het gevoel heb dat ik in dingen blijf hangen. Soms irritant, maar ik ben wie ik ben. Meestal zit het me dan wel heel hoog. En ook dat geef ik uiteindelijk wel een plek.

Na de zomermaanden was het hier een gekkenhuis en dat heeft zijn weerslag op me. De uitbundigheid waarmee ik normaal rond de kerst versier is minder. Het is wat soberder merk ik nu ik om me heen kijk. Het heeft zijn reden. Soms werken dingen nog even door.

 

Natuurlijk zijn er veel positieve dingen te melden. Die zijn legio dit jaar. Genieten van je gezin en je vrienden. Genieten van het feit dat je kinderen belangrijke stappen nemen in hun leven om vooruit te komen. Niet in de materiële zin, maar gewoon omdat ze de keuze maken voor zichzelf en dat het ze goed gaat. Daar kan je als ouder maar wat trots op zijn. De kleinkinderen zijn om van te genieten en ze zijn om op te vreten!!

Ik ben benieuwd naar wat het nieuwe jaar gaat brengen. En dat hoop ik voor iedereen. Ik wens iedereen een heel mooi kerstfeest en een heel gelukkig en gezond nieuwjaar. Geniet van het leven! Vier het leven!

Vriendelijke groet van mij

Diamond Painting

.

Op het moment ben ik mee aan het doen met een nieuwe trend op  hobbygebied. Diamond Painting. De kleuren gebaseerd op de dmc kleuren van het borduren. Je plaatst kleine steentjes op een voorbeplakt patroon.
De eerste is een roos die al ingelijst aan de muur hangt. Mocht je het idee krijgen om dit ook te doen, adviseer ik je om het op een Nederlandse site te bestellen. Ik hoor veel klachten over Aliexpres en andere buitenlandse pagina's. De leveringen duren lang. De steentjes kloppen vaak niet. En heus er zullen best goede leveranciers tussen zitten. Maar in Nederland dan bestel je het de ene dag en de volgende dag is het in huis. Mocht je wat steentjes missen na controle dan kun je gelijk melding maken en heb je het de volgende dag in huis.

De tweede is en groter en met meer kleuren. Het geeft een heel mooi resultaat en het is bij tijden monniken werk. Helemaal als je met de kleur zwart werkt. Zoals je op de foto ziet gaat het om hele kleine steentjes die je op moet plakken. Als je de painting binnen krijgt moet je eerst alle steentjes controleren en in doosjes doen op nummer van je patroon en kleur. Leuk als de kleuren door elkaar komen als het doosje een keertje valt. Geloof me dat gebeurd nog wel eens de eerste keren. Ik doe het veel overdag. 's Avonds gebruik ik licht onder mijn canvasdoek en er staat nog een lamp op de tafel die ik gebruik. Ik draag een bril en gebruik een vergrootglas. Jaja je moet wat als je ouder wordt. Hilarisch eigenlijk.Maar het houdt me niet tegen om datgene te doen wat ik leuk vind.











Al met al is het ontzettend leuk om te doen. Het kleuren met stiften/ potloden is nog steeds een heerlijk tijdverdrijf wat ik ondertussen ook nog doe. Het kan me niet priegelig genoeg wezen.

Vriendelijke groet  en veel hobbyplezier
Carla

Gaswinning in Groningen.

Ik hoop dat heel Nederland beseft dat zij gebruik maken van de gaswinning in Groningen. Ik hoop dat iedereen dan ook beseft dat wij Groningers graag weer rustig willen slapen. Er zijn hele plaatsen aan het verdwijnen door de onveiligheid van de woningen. Mensen worden geïntimideerd door het starre beleid van de NAM. Ze steken liever het geld in hun eigen zakken dan dat ze soms kleine en luttele schades moeten vergoeden. Laten mensen jaren in hun sop gaar koken hoe verder te handelen met hun beschadigde woningen. Mensen raken in psychische nood omdat door dit alles. Teken de petitie zodat er in ieder geval meer aandacht komt voor Groningen en de aardbevingen. Denk aan ons als je vanavond je eten kookt op je gasfornuis en vraag je dan af of Groningen werkelijk zo onbelangrijk is.  KLIK OP DEZE LINK OM TE TEKENEN  

Wees er op attent dat je via je eigen mail je handtekening moet bevestigen . Hartelijk dank.

Tijd geleden niet?

Het is al weer een tijd geleden dat ik hier geblogd heb. Intussen blog ik voor een andere pagina. 'Hoe gehandicapten denken'. Erg leuk om te doen. Het leven met een autistische dochter maakt dat je genoeg te schrijven hebt als er iets heftigs of leuks gebeurt.

Natuurlijk zijn onze andere kinderen en kleinkinderen ook erg belangrijk. Dat is dus waar onze tijd in gezeten heeft. De hectische toestanden zijn  nog niet helemaal voorbij, maar het wordt wat rustiger. Ik hoopte deze week op een rustige week. Dat is voor de maandag in ieder geval gelukt. De rest van de week was gevuld met leuke en minder leuke dingen.

Heel positief is dat het er op gaat lijken dat ik langzamerhand mijn hobby's weer op kan pakken. Zoals het breien en haken, maar ook nieuwe dingen die ik leuk vindt uit proberen. Mijn linkerhand is inmiddels vrij van eczeem en mijn rechterhand heeft nog wat tijd nodig.

Kleuren voor volwassenen doe ik veel op het moment, dat is het enige wat een beetje wil lukken. Het lukt niet altijd even perfect, maar ik heb wel die afleiding nodig rondom alle hectiek die hier soms heerst. Heerlijk om te doen en heel af en toe brei en haak ik weer. Het borduren staat me toch nog een beetje tegen ivm de draden die langs mijn eczeem kunnen gaan. Het idee geeft mij al kippenvel. Zodra ik weer volop kan hobbyen, zal hier ook weer meer te zien zijn. Ik ben op de goede weg.

Vreemd, raar, hoe je het ook noemen mag en misschien is het ook wel normaal. (dit is de langste titel voor een blog)

Kijk ik kan me heel goed voorstellen dat je op een bepaald soort muziek helemaal los kan gaan en dat je het geweldig vindt. Ik heb dat ook. De persoon die de muziek maakt, ken ik niet. Ik kan alleen maar af gaan op de flarden die je hoort en ziet op tv. Tegenwoordig zijn het eigenlijk geen flarden meer, je krijgt een grote inkijk op iemands leven. Maar ik ben er van overtuigd dat de echt diepe details niet bij ons terecht komen. En terecht ook. Dus ken je die persoon? Is het genoeg om er ook verdriet van te hebben als de persoon komt te overlijden? Zoals familie en vrienden van de persoon? Waarom huil je als fan? Omdat je hem/haar kent? Of huil je omdat hij./ zij geen muziek meer gaat maken?

Dit jaar zijn er best veel (goede) artiesten overleden. Voor de directe omgeving ontzettend triest natuurlijk. En als je wat met de muziek hebt, zal het best ook een flinke schrik zijn. Maar je kent vaak niet meer dan de muziek van die persoon. Verdrietig is het dan wel dat er niets nieuws meer van zijn of haar hand komt, maar ze laten een aardig portie goede liedjes achter. Waar je ten volle van genieten kan.

Kijk ik hier nou zo nuchter tegen aan als ik zie dat mensen die de artiest nauwelijks kennen, helemaal los gaan van verdriet als hij/ zij overlijdt? Waar zit dat in? Kennen ze die persoon zo goed? Ik heb het altijd raar gevonden. Nou moet ik ook wel zeggen dat ik niet zo gauw jank. Dat is bij mij ergens kapot is gegaan in mijn jeugd. Je verdriet verbergen omdat een ander ook verdriet heeft. Natuurlijk huil ik wel. Maar anders, ik huil met mijn hart en heel af en toe komt er flink wat uit als ik een flinke portie verdriet achter elkaar krijg.

Ik kan wel janken als vrienden of familie ontzettend veel verdriet ergens over hebben. Dat doet me dan wel weer wat. Natuurlijk als je kind of vriend of vriendin ergens verdriet over heeft daar kan je je beter wat bij voorstellen en dat doet me dan ook wel wat. Ik kan dan ook wel een traantje weg pinken. Ik geloof dat ik op dat gebied best wel een gezond verstand heb.

Mocht een artiest overlijden, dan plaats ik altijd even een mooi nummer van hem/haar op mijn facebook pagina. Ik kijk op mijn tijdlijn en schud af en toe mijn hoofd om het geen mensen er plaatsen. Net alsof ze naaste familie zijn. Ieder zijn /haar ding natuurlijk. Het mag van mij. Maar ik blijf het raar vinden. Stukjes humor ervoer kom ik ook geregeld tegen en dan denk ik, dat is ook wel iets waar ik me in vinden kan. Dat komt natuurlijk omdat ik vaak de trieste dingen zelf ook met een vlaag humor bedek.

Ik geloof dat ik door dit blog een beetje verder ben in mijn zoektocht waarom ik het raar en soms vreemd vindt. Het ligt gewoon bij mezelf. Ja dat is het en eigenlijk wist ik dat ook wel geloof ik. Goed nog even een filmpje van iemand die grote toekomst zou hebben en veel te vroeg overleden is.

Aan alle negativelingen.

Het is op het moment erg zwart wit in Nederland. Je bent er voor dat er vluchtelingen zijn of je bent er tegen. Het gezeik over zwarte piet en de kerst wordt weer door volwassenen gevoerd. Ik vind het net kleine kinderen daarin. Een groep maakt zich nu al druk over het feit dat kerst door veel scholen en instanties niet meer kerst genoemd wordt. So what? Dan noem je het zelf toch gewoon nog kerst. Kun je je niet voorstellen met zoveel culturen dat het misschien een winterfeest genoemd wordt, maar dat er wel een kerstboom staat en een heerlijk kerstdiner geserveerd wordt? Ik wel. Omdat het zo is.

Wat wil je met zoveel culturen door elkaar. Waarom doen we het niet gewoon samen. Zeker er komen 'vluchtelingen' mee die het niet zijn en andere ideeën hebben.De journalistiek doet er nog een duitje bovenop. En maken van een mug een olifant.  Die blonde verfspuit die volop aandacht krijgt en de meest misselijkmakende tweets rondspuit.

Hoe je het ook wendt of keert , ook mensen die ooit vluchteling waren, vieren met ons sinterklaasfeest. Met een zwarte piet er bij. Nu de kerst weer aankomt hoor en zie je weer allemaal negatieve geluiden. Ze zetten er niet bij dat ook mensen die uit twee culturen komen en getrouwd zijn, heel goed met elkaar feest vieren. Een moslim en een christen, die als stel elkaar in hun waarde laten en alle feesten vieren die er in hun geloof en levenswijze passen.

Ik weet het er zitten rotte appels bij, maar zijn die ook niet gewoon onder de Nederlanders (en alle andere westerlingen) te vinden? Ja dus..... Ik vind ook dat je zeker mensen met een ander doel als vluchteling terug moet sturen.  Dus daar ben ik hard in. Het is nu eenmaal een probleem binnen Europa omdat de problematiek er rondom ons boven het hoofd groeit.

 Ga gewoon naar een kerstmarkt. Laat zien dat je niet bang bent en laat zien dat je samen kunt leven met iedereen. Binnen ieder geloof heb je excessen. Die moet je aanpakken. Niet een vluchteling die onze hulp nodig heeft. Kijk eens verder dan een krantenbericht en een nieuwsuitzending. Deze laatste twee groepen maken het nieuws smaakmakender dan het werkelijk is. Denk eens na en lees eens verder dan alleen dat ene berichtje over de zwarte piet discussie en het kerstfeest.

En ben ik bang voor de toekomst? JA! Maar dat zien we dan wel weer. Ik ga nu eerst genieten van alles en ik ga gewoon overal heen. Ik denk het volgende (en dat doe ik niet alleen rond de kerst.), doe eens iets voor een ander. Het maakt de ander dankbaar en ook gewillig om iets voor iemand anders of voor jouw te doen. Het verspreidt zich als een inktvlek. In plaats van op anderen af te geven op een negatieve manier of op hun geloof, zou je ook iets goeds kunnen doen en je eens in die persoon kunnen verdiepen. En nee het maakt niet uit waar deze persoon vandaan komt.

Inkopen, opslaan en opmaken.

Ik kom uit een groot gezin. Boodschappen doen voor dat grote gezin hebben we vaak moeten doen voor onze ouders. Het lijkt haast of ik het niet verleerd ben. Pas geleden keek ik in mijn kelder en ben ik eerst maar eens aan het opruimen gegaan. Goed op de artikelen gekeken voor de datum. Alles wat over datum was, weggegooid. Het scheelde een heleboel en ik heb weer ruimte.

Door eczeem aan mijn handen, werd dit een jaartje later dan gepland.  Ik lijk nog steeds in te kopen voor een gezin van vijf personen, plus eventuele extra's. Manlief en ik denken allebei zo. Maar ik moet zeggen dat de boodschappen het laatste jaar door mij gedaan worden. Dus mijn verantwoordelijkheid. Natuurlijk komen de kinderen nog geregeld langs, ook onverwachts, dus je houdt er altijd wel wat rekening mee. Het staat ook zo lullig als ze langs komen en je hebt niets in huis.

Ik weet nog toen ik net getrouwd was. Ik maakte 1 krop sla klaar met slasaus voor `13 personen. Maar je gooide ook niet een hele krop sla weg. De slasaus was wel lekker dus eten maar. Ik mocht graag eten koken toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde en dat was voor een flink aantal personen. Drie kroppen sla was normaal om die klaar te maken. Inclusief de slasaus uiteraard. Aardappelen en vlees er bij en we hadden weer een maaltijd. Vaak maakten we er ook nog komkommers bij.

Ook met pannenkoeken. Schoonmoeders kon heerlijke aardappelpannenkoeken bakken. Met het recept ben ik natuurlijk ook aan de haal gegaan en maakte voor een heel weeshuis klaar en we hebben bijna een week pannenkoeken zitten eten. Was niet zo'n straf hoor. Het was heerlijk en je kon er ook best van alles bij doen.

Toen onze kinderen het huis uit gingen, was het natuurlijk vreselijk wennen. Ik hield mezelf altijd voor dat het scheelde in de boodschappen, het verbruik van gas water en elektriciteit. Minder was, minder afwas, minder rommel wat rondslingerde. Bij dat laatste kwam je dan vaak tot de ontdekking, toen we met ons tweetjes overbleven, dat we ook flink rommel konden maken. De perfecte leerschool voor onze kinderen dus.....

Maar de boodschappen doen dat blijft. Het is in de loop van de tijd wel minder geworden. Maar toch blijft het moeilijk. Onze (klein) kinderen komen ook wel eens en dan wil je bakken, braden, knutselen, knuffelen en tv kijken, lezen, eten, drinken. Dus ja dan ken je het wel. Je haalt wat extra's in huis. En zodoende heb je toch altijd meer in huis dan je denkt.

Ik hoop het ooit nog eens te leren. Maar één voordeel heb ik wel, als er eens iemand langs komt, er is altijd wel wat in huis. 

Rust? Wat is dat?

Het was en is een gekkenhuis bij ons. Zal wel nooit over gaan. Ik hoor het ook veel om me heen. Het gaat nooit over. Kinderen en kleinkinderen zijn een gift waar ik nog alle dagen dankbaar voor ben, maar dat komt natuurlijk altijd met de nodige (meer) ups, dan downs. Nou moet ik wel zeggen dat de downs dan vaak heftig zijn, om er daarna weer veel positieve dingen uit te halen. Daarna besef ik dat het leven helemaal niet verkeerd is. Dat laatste wist ik eigenlijk al langer. Iedere keer bij de downs, kijk ik daar naar uit. Inclusief rijkere ervaringen en ervaar ik weer een goede degelijke zege op mezelf. Ik trek mijn conclusies, stel mijn prioriteiten bij en ga daar mee verder.

Tijdens het regelen van ons 40 jarig huwelijk ben ik een hoop wijzer geworden en ik moet zeggen dat ik een ontiegelijk engelen geduld heb gehad over die 40 jaar. We hebben er een mooi feest van gemaakt en beseft dat de mensen die bij ons feest aanwezig waren, ons heel dierbaar zijn. Daarbij zal ik de rest wat in mijn gedachten rondwaart maar niet aan dit blog toe vertrouwen. Het heeft mij wakker geschud. En de klap kwam hard aan. Na verloop van maanden voel ik me weer wat rustiger op dat gebied en leef zoals ik wil.

Ondanks dat, ga ik altijd wel door met de nodige leuke dingen natuurlijk anders ga je er helemaal aan onder door en daar heb ik geen zin in. Nu was het maar voor de helft (ahum)  Reageer op tijd op mijn gevoel als dat niet goed is en zorg goed voor mezelf om daarna goed voor een ander te kunnen zorgen.

December is er weer en ik houd van deze maand. Vanaf eind november houd ik me bezig met de kerst. De boom, versieringen, de maaltijden, het licht. De kerstkaarten vind ik tegenwoordig bijzaak. Het besef dat je dik 60 kaarten stuurt (en dat alles bij elkaar je handen vol geld kost) en dat meer als de helft niets terugstuurt, heeft een knopje omgedraaid. Ik wacht af. Normaal had ik rond deze tijd toch zeker al een kaart of 20 er staan, doordat ik dat niet meer doe, begin december de kaarten versturen, is het aantal nu 3. Dat zegt genoeg denk ik. Dat laat ook een beetje zien hoe ik er nu in sta. Heel anders dus...... Maar ieder kaartje wat ik krijg wordt met liefde ontvangen en krijgt een mooi plaatsje. En natuurlijk vergeet ik niet de berichten die ik al ontvangen via sociale media, die voor mij net zo belangrijk zijn.

Ondertussen blijf ik druk en maak ik er wat moois van. Al doende word ik dus ouder en wijzer en pas ik de goede raad die ik een ander altijd gaf en geef nu zelf ook eens toe op mezelf. Soms voelt het goed en soms niet maar moet het even wennen. Maar dat mag!
Ik wens iedereen een heel mooi kerstfeest toe en een heel gelukkig, mooi en gezond nieuwjaar.

Onze dochter blogt

Onze dochter blogt. Dat deed ze al hoor via Blogger, maar nu doet ze het voor Hoe gehandicapten denken. Ze is uitgenodigd met enige regelmaat te doen. Ze schrijft hier over haar onzichtbare handicap, het autisme. Ze kan heel goed en duidelijk omschrijven hoe ze zich daarbij voelt en wat ze doet om te overleven in een maatschappij met 'normale mensen'. Ik zou zeggen klik op de link en ga eens kijken bij haar blogs. Je komt hier automatisch bij een blog van haar terecht en het wijst zich van zelf naar haar andere blogs die kun  je uiteraard ook lezen. Tevens zul je meerdere mensen tegen komen die hier hun verhaal doen.
Veel leerzaam leesplezier.
Groeten
Carla Kerkwijk

Kleuren voor volwassenen

Hier een collage van wat ik zoal gekleurd heb de afgelopen maanden. Ik ben beperkt tot het kleuren. Te veel gebeurt om hier allemaal te melden. Maar ik blijf positief en beperk me tot het kleuren en af en toe breien of haken. Het is niet anders en ik heb hier plezier in.

Jaaaaa kleuren en haken

Het kan weer. Het gaat nog niet super, maar ik hobby weer. Kleuren. De foto is een foto van een kleurplaat die ik in gekleurd heb na een eerdere uitbraak van eczeem. Dus een beetje ouder materiaal. Maar geloof me het nieuwe is onderweg. Het is een heerlijke ontspanning. Helemaal als je 2 weken onderuitgezakt voor de tv gezeten hebt,  omdat je nog geen mes en vork vast kunt houden. Alleen als je een paar handschoenen aan doet, zodat de pijn verzacht. Het doet me dan ook plezier dat ik nu weer wat kan doen. Een erg leuke ervaring als je uit eten gaat trouwens.

Gistermiddag met haken begonnen. Het eerste patroon was voor mij koeterwaals dus maar een ander patroon uitgekozen en ik verdiep me later wel een keer in dat eerste patroon. Ik geef op dat gebied namelijk niet op. Dus we zijn er weer voor zolang als het duurt. Ik weet dat het tijdelijk is, dus ik geniet er nu nog maar even van.

Ondertussen slik ik maar netjes de medicijnen tegen de ontsteking en smeer mijn handen in met zalf. Laat het netjes intrekken en ga dan weer aan de slag.

Maak er wat moois van en veel hobbyplezier
Groeten van Carla Kerkwijk

Tegenslag en vooruitgang.

Helaas zit me niet mee. Na een hele drukke tijd kwam deze dame in de lappenmand. Mijn handen spelen hier voornamelijk de hoofdrol in. Eczeem in de ergste vorm waarin ook nog een bacterie aanwezig is.
Vanaf vorig jaar augustus was manlief voor 8 maanden in het buitenland. Ik wikkelde in die tijd rustig aan mijn bezoeken aan de dermatoloog af. Hoefde niet meer terug te komen.

In mijn enthousiasme dat manlief weer thuis was heb ik vlees opgepakt en daarbij kwam een bacterie bij mijn eczeem aan mijn handen. Dus hals over kop weer naar de dermatoloog en mijn handen zien er na een week een stuk beter uit. Velletje is nog dun. Maar het lag helemaal open en was ontstoken. Het geheel had een blauw/ rood/ paarse kleur.

Ik kan weer wat dingetjes doen, maar zal zodra alles beter gaat toch eerst wat aan mijn huis moeten doen. Wel genoeg hulp gehad, maar er zijn toch wat dingetjes blijven liggen. Ben eergisteren weer begonnen met wat hobby. Kleuren. Dat ging aardig goed. Het zijn geen meesterwerken, maar het zet mijn handen wel in beweging  en dat is goed. De rest moet ik nog even laten voor wat het is.

Dus zodra ik weer wat moois op de pen of haaknaald heb staan laat ik het weten. Jammer maar het is niet anders.

Hobby ze allemaal!

Prettige dagen.

Een mooie tijd, kerst en oud en nieuw. Een tijd om stil te staan bij andere dingen. Samen zijn met je gezin. Man, kinderen en kleinkinderen zijn even het middelpunt. En natuurlijk moet ik ook aan mezelf denken. Maar goed dat zit niet zo in mijn genen. Ik zorg die dagen graag voor anderen. Voor gezelligheid en lekker eten. En met name het koken, vind ik dan leuk en nog leuker is het om mijn gezin te delen. Wat er de andere dagen op tafel komt te staan hebben we nog niet over nagedacht.  We zien wel. Natuurlijk hoop ik dat iedereen een hele mooie tijd heeft en geniet van de vrije dagen en het samenzijn met geliefden.

Namens ons wensen ik jullie allemaal een hele mooie kerst en een goed en gezond 2016

Het was/ is even stil....

Helaas door eczeem aan mijn handen produceer ik weinig. Ook zijn er andere invloeden waardoor het niet zo gaat als anders. Markten worden, waar kan wel gedraaid. Het haken, breien en kleuren voor volwassenen wordt gedaan als mijn handen het toelaten. Ik moet zeggen dat ik ter ontspanning me in het kleuren verdiep en af en toe een spelletje.

Miranda gaat wel als een speer met haar rompertjes, truitjes en t-shirts, kussens en nog veel meer dingen die ze eventueel kan bedrukken. Dus het ligt zeker niet helemaal stil.
De Pietenmutsjes waren een daverend succes. Inmiddels kun je ook de namen laten zetten op kerstmutsjes.
Dus als je iets wilt bestellen op dat gebied. Kijk even op Creations with a smile en Creations with a smile haken, breien en andere dingen op facebook.

Verder sluit ik af door jullie een hele mooie Sinterklaas te wensen ook namens Miranda.
Vriendelijke hobbygroeten
Carla Kerkwijk

Multiculty festival

Gisteren was het weer zover. Markt op het multiculty festeval op winkelcentrum de Wending in Delfzijl. Een gezellige markt waar vele culturen bij elkaar komen. Het was onze eerste keer als standhouder. Ik was er zelf al eens geweest als bezoeker en je wordt ontvangen midden tussen mensen die weekendboodschappen aan het doen zijn en de standhouders die winkels hebben en een stand en de hobbyisten. Zangers, dansgroepen, fanfareorkesten en bezoekers. Kortom een kleurrijk festival.

We werden om tien uur bij de opening verwacht niet ver verwijdert van onze kraam. We werden ontvangen door het fanfareorkest en daarna werden een aantal witte duiven losgelaten. Erg mooi om te zien. Daarna kon het allemaal officieel beginnen. We stonden dicht bij muziek en hoorden bij de talentenjacht een meisje van een jaar of 8, denk ik, Mag ik dan bij jouw zingen van Claudia de Breij. Eh.... een slikmoment was er wel even. Jeetje wat een mooie stem.

We verveelden ons niet, want als we geen klanditie hadden dan was er wel ergens wat te doen. Ik had de eer om 4 kaarten te verkopen, dat was mijn mijn max ook meteen. Miranda verkocht als een speer. Er kwam iemand nog weer enthousiast terug om nog een rompertje te kopen. Nou wat wil je nu nog meer? Super toch?. En voor mij komt het straks over de wintermaanden wel weer.

Het is sowieso leuk  voor mij om dan te observeren. Ik had in ieder geval genoeg voer voor een blog. Niet alles is geschikt voor publicatie, maar één a twee dingetjes haal ik toch wel aan. Natuurlijk praat je even bij met bekenden, vrienden en familie als ze even langs komen.  Stel je voor een oude man, met wandelstok loopt langs, kijkt uitgebreid en met een erg serieus gezicht, terwijl hij langs onze waar loopt  en aan het eind van de kraam zie je een glimlach nadat hij een leuke tekst had gelezen, die actie kon je dus duidelijk volgen. Of een man die verscheidene keren langs liep, iets voorover gebogen, handen op de rug en beide handen een vrij moderne boodschappen tas die wel passend was bij zijn kleren. Dat ding bungelde aardig heen en weer en maar doorlopen.

Ook leuk is dat sommige mensen ondanks postuur of uiterlijk er van overtuigd zijn dat ze helemaal geweldig zijn. Groot en klein hoor. Ze vinden zich leuk gekleed, het haar helemaal super. En stralen dat ook uit, ondanks dat het niet altijd voldoet aan je eigen standaard. Mensen van sjiek tot lekker in een huispak. Kinderen die langs rennen om naar een springkussen te gaan. Gewoon een kleurrijk festival. Het enige wat ontbrak met zoveel mensen is een aantal wc units. Het lijkt me niet heel erg leuk als winkelier om constant een wc ter beschikking te moeten stellen. Daar zouden ze volgend jaar iets mee kunnen doen denk ik.

Verder een prima festival waar wij als Creations with a smile best nog wel eens zouden willen staan.

Jaarmarkt Bierum

Ooit in een ver verleden hebben we nog in Bierum gewoond. Een mooi plaatsje, dat was voor ons ook het enige. In welk huisje ook in het dorp woont, het ziet er mooi uit. We konden er onze draai niet zo vinden dus we zijn verhuisd naar de plek waar wij nu wonen. Ietsje meer als een jaar hebben we er gewoond, toen begon ook zo'n beetje die jaarmarkt, klein maar fijn, zijn vorm te krijgen. Aangezien ik met schonedochter af en toe op een markt sta als Creations with a smile, kwam ik na zoveel jaren weer terug in het dorp waar ik een korte periode met ons gezin gewoond heb. Nog net zo mooi als toen. Alles vol in bloei, de zwarte zwanen waren nog steeds volop aanwezig in kleine grachtjes. Luingahof met zijn mooie boomgaard en de combinatie van verkoop en kunst en streekproducten gaven een gezellig sfeer. Wij stonden in het dorp zelf en wat ooit een kleine markt was, was nu een gigantische gezellige en grote jaarmarkt geworden.

Gistermorgen vertrokken we rond half negen richting het kleine plaatsje om daar de boel op te bouwen, voor de verkoop. Het stond er al tjokvol met auto's er liepen al aardig wat mensen rond en iedereen hielp elkaar. Toch beter als vorige week. Een gezellige sfeer en een mooie omgeving maakte het plaatje compleet. We stonden in een steegje met vele huizen en van daar uit werden we verwelkomt. We hadden nauwelijks de spullen op de kraam staan, we moesten nog aardig wat uit de auto halen, en er werd al geroepen: Zin in koffie?? Een vriendelijke mevrouw serveerde een heerlijke bak koffie en of we de lege kopjes wel even voor de deur op het blad wilden zetten, want zij moest ook tot 5 uur aan de bak ergens in een restaurant in het dorp. Natuurlijk!! Na een warm dank je wel van onze kant vertrok zij en konden wij de boel verder opbouwen.

Het zou om tien uur beginnen. En dat hebben we geweten. Het liep vanaf tien uur ook echt af en aan met mensen. We hoorden vanaf het horecaplein, rondom de kerk gevestigd, een hoop gezelligheid. Wat natuurlijk ook aangenaam was. Muziek voor iedereen laten we maar zeggen. En zo hoort het ook. Natuurlijk heb je even een dipje rondom het middaguur maar daarin werden we ook kostelijk vermaakt door het kleine grut wat hier en daar rondliep. Zal de details maar even besparen. Maar wel hilarisch. Rond één uur liep het weer af en aan en dat is tot 5 uur zo geweest. Goede zaken gedaan.

We hopen in ieder geval dat we volgend jaar weer aanwezig kunnen zijn. Petje af voor de organisatie. En ook voor het publiek wat langs kwam. Ook al was het maar alleen voor een praatje of informatie, een visitekaartje meenmenen of een vrolijk goedemorgen of goedemiddag. Interactie met mensen is altijd leuk.


Vriendelijke groet
Carla Kerkwijk 

Gewoon jammer

Afgelopen zaterdag zouden we een markt hebben. Ik laat maar even in het midden waar het was. Ik noem het maar gebrek aan ervaring van de organisatie. Sowieso was het al vaag waar het zou plaatsvinden, na een aantal keren overleggen werden we naar een straat gestuurd en daar achter zou een veld zijn waar we moesten wezen. We kwamen er en er was geen kraam of wat dan ook te bekennen. Nog maar eens navragen, bleek het verder op in een ander deel van de wijk te zijn. Na veel over en weer geapp kwamen we daar achter.

Op de plek aangekomen was er alleen maar een fietspad en een voetpad waar je overheen kon om op het grasveld te komen waar het plaatsvond. Een grasveld zo groot als een voetbalveld met bulten en begroeiing op zich best mooi aangelegd. Maar als je aan de ene kant van de oprit naar het grasveld aan de buitenkant 6 kraampjes hebt staan en aan de andere kant een stuk of drie en de afstand tussen die kramen is gigantisch, nodigt het al niet echt uit om over een smal groenpadje met je auto richting de kraam te rijden. Een aantal gigantische springkussens konden de lege ruimtes ook niet opvullen. Kortom het was een aanfluiting.

Eerlijk gezegd hebben we rechtsomkeert gemaakt en besloten het maar niet op te wagen. Gezien het met de auto alleen maar via een nette villa wijk, waar niet genoeg parkeerruimte was, een fietspad en een voetpad bereikbaar moesten de bereikbaarheid waarborgen.  Kortom een hele slechte organisatie. Ik hoop dat ze er van leren en dat het er voor een volgende keer als het georganiseerd wordt, een ware les is en ze de tekortkomingen dan beter uit voeren. Het aangeven met borden dat er op een bepaalde plek een braderie was, zou zeker makkelijk zijn geweest en voor de standhouders maar ook voor het publiek.

Het is gewoon jammer. We weten zelf hoe het is om een markt te organiseren en als je als organisatie niet eens de moeite neemt om de kraamhouders fatsoenlijk te begroeten en goed op de hoogte te stellen wat de bedoeling is, dan haken wij af. Wij leren ook iedere keer weer, met het organiseren van een markt,  van onze fouten en bespreken die dan vaak ook met de mensen die met ons te maken hebben omdat we op hun terrein staan, kijken wat we de volgende keer beter kunnen doen.

Maar op naar de volgende markt, aankomende zaterdag in Bierum. Ik heb er zin in. Jullie zijn welkom van 10 uur tot 17 uur. Tot dan!!